2 Φεβ. 2017

Λίγα λόγια για την Ιστορία της Ύπνωσης

Η ιστορία της ύπνωσης , πιθανότατα, ξεκίνησε από την αρχαιότητα ως εργαλείο για την υγεία . Πιο συγκεκριμένα οι Ινδουιστές στην Ινδία, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν υπνωτικές προτάσεις για να οδηγήσουν ένα άτομο σε θεραπεία. Επίσης, προιστορικές κοινωνίες, στην Αφρική και στην Νότια Αμερική χρησιμοποιούσαν υπνωτικά φαινόμενα για τη βελτίωση της σωματικής και πνευματικής τους υγείας. Τον ρόλο του θεραπευτή έπαιρναν οι μάγοι, κυρίως γνωστοί ως σαμάνοι και μέσα από υποβολές και διάφορες τελετές πραγματοποιούσαν την θεραπεία.

Η σύγχρονη ιστορία της ύπνωσης ξεκινά από τον Δρ. Franz Mesmer (1734-1815), γιατρός από την Αυστρία, ο οποίος εισήγαγε την έννοια του < ζωώδη μαγνητισμού> , γνωστός και ως υπνωτισμός. Ο Μesmer θεωρούσε πως μπορούσε να σταματήσει την αιμορραγία του ασθενούς με τη χρήση των μαγνητών και το πέρασμά τους πάνω από την πληγή. Στη συνέχεια συνειδητοποίησε πως μπορούσε να έχει τα ίδια θεραπευτικά αποτελέσματα χρησιμοποιώντας ένα σιδερένιο ραβδί.  Παρ όλα αυτά μετά την μετακίνηση του στο Παρίσι , όπου έγιναν πλέον πολύ γνωστές οι μεθόδοι του, η ιατρική κοινότητα τον αμφισβήτησε και αποφάσισε να ερευνήσει την αυθεντικότητα της θεραπείας του. Η επιτροπή διερεύνησης απέρριψε τη μέθοδο του ζωικού μαγνητισμού και θεώρησαν πως τα θεραπευτικά αποτελέσματα βασίζονταν στη δράση της φαντασίας των ασθενών. Ο Μesmer μεταφέρθηκε στη Ελβετία και πέθανε το 1815 στη αφάνεια.

Ο Δρ John Elliotson ( 1791-1868), άγγλος χειρούργος , έκανε χρήση της ύπνωσης με αποτέλεσμα να πραγματοποιήσει πολλές ανώδυνες χειρουργικές επεμβάσεις. Ο Δρ John Elliotson, καθηγητής χειρουργικής στο πανεπιστήμιου του Λονδίνου, ήταν αυτός που εφηύρε το στηθοσκόπιο. Κατηγορήθηκε από τους συναδέλφους του γιατί χρησιμοποιούσε την ύπνωση για τον έλεγχο του πόνου και υποχρεώθηκε σε παραίτηση από το πανεπιστήμιο.

Ο Jαmes Braid , σκωτσέζος χειρούργος ιατρός ( 1795-1860), είναι αυτός που επινόησε τον όρο υπνωτισμό, από την ελληνική λέξη ύπνος. Όταν αντιλήφθηκε πως λανθασμένα είχε δώσει αυτό τον όρο γιατί ο υπνωτιζόμενος δεν βρίσκεται σε κατάσταση ύπνου κατά την ύπνωση, προσπάθησε να εισαγάγει τον όρο μονοιδεασμό, τη πλήρη συγκέντρωση σε μια ιδέα, που στην ουσία αυτό είναι η ύπνωση. Παρ’ όλη τη προσπάθειά του ο όρος αυτός ποτέ δεν επικράτησε.

               

Ο Dr. James Esdaile (1818-1859), προσωπικός φίλος και συνάδελφος του Braid, ήταν αυτός που ξεκίνησε να πειραματίζεται με την αναισθησία της ύπνωσης και κατάφερε να μειώσει το ποσοστό θνησιμότητας κατά τις χειρουργικές επεμβάσεις στο 5% στην Ινδία. Όταν πήγε στην Αγγλία για να παρουσιάσει τη δουλειά του, οι Άγγλοι γέλασαν μαζί του και τον απέρριψαν.  Η χημική αναισθησία που ανακαλύφθηκε το 1800 έγινε πιο δημοφιλής και χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα.

O Jean Martin Charcot (1825-1893) ήταν νευρολόγος και χρησιμοποιούσε την ύπνωση για να θεραπεύσει την υστερία. Σε αυτό το διάστημα περιγράφεται για πρώτη φορά η διαδικάσία υπνωτισμού με υπνωτικές προτάσεις. Μετά από έρευνες , γύρω στο 1880, η ύπνωση περνά από τον τομέα της χειρουργικής στον τομέα της ψυχικής υγείας. Ο Pierre Janet, μαθητής του , συνεχιζει την μελέτη του και περιγράφει τη θεωρία της αποσυνδέσεως.

                Ο Sigmunt Freud , μαθήτευσε κοντά στον Charcot. Ήταν κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και πλέον η ύπνωση είχε γίνει πολύ δημοφιλής. Ο Φροιντ επηρεασμένος από την υπνοανάλυση εφεύρει τη πλέον πολύ γνωστή μέθοδος θεραπείας <ψυχανάλυση>. Έτσι για 50 περίπου χρόνια η ύπνωση άρχισε να εγκαταλείπεται, αλλά παρ΄όλα αυτά διατηρήθηκε ζωντανή χάρη στους σκηνικούς υπνωτιστές που συνέχιζαν να τη χρησιμοποιούν.

Κατά το 1930, ο Clark Ηull, αμερικάνος ψυχολόγος, ξεκίνησε το πρώτο μεγάλης κλίμακας ερευνητικό προγράμμα για την ύπνωση. Παράλληλα,ο γνωστός ψυχίατρος Milton Erickson, που ήταν μαθητής του,  ανέπτυξε πρωτοποριακές και δημιουργικές τεχνικές που βοήθησαν την ύπνωση να γίνει πιο αποδεκτή στον κλινικό τομέα. Από το 1950 και μετά, αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για την ύπνωση τόσο κλινικά όσο κι ερευνητικά.

Με αφορμή τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμου και τον Πόλεμο της Κορέας, η ύπνωση ξανά χρησιμοποιήθηκε για τον έλεγχο του πόνου και να βοηθήσει τους ψυχικά ανάπηρους. Κατά τη δεκαετία του 1950, παρουσιάζεται ένα έντονο ενδιαφέρον στην ιατρική χρήση της ύπνωσης, και το 1958, η Αμερικανική Ιατρική Εταιρεία ενέκρινε τη θεραπευτική χρήση της ύπνωσης. Η απόφαση αυτή ήταν ένας σημαντικός σταθμός.

 

ΓΙΝΕ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ!

Για να έχετε πρόσβαση σε

ΔΩΡΕΑΝ υλικό και ΕΚΠΤΩΤΙΚΕΣ προσφορές,

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΕΔΩ!

Γράφει η Μαρια Λ. Γεωργίου, Κλινική Υπνοθεραπεύτρια, Life Coach, Νευρογλωσσικός Προγραμματιστής (επίπέδο master).